De dag dat alles anders werd…

Het was dinsdag 12 mei 2009. Net als gisteren werd ik wakker met buikpijn. Het was niet de buikpijn die ik normaal altijd had, maar heb me hier niet al te druk om gemaakt. We (mijn vriendin, haar zus met haar vriend) zijn afgelopen zondag naar Walibi World geweest. Waarschijnlijk waren de hamburgers…tja, ze werden als hamburgers verkocht maar wat het precies was…, toch niet helemaal goed gevallen.

Nu ben ik in pretparken alles behalve een held, dus heb het maar bij de Crazy River, El Rio Grande en Flying Dutchman Goldmine gehouden.

Misschien dat die combinatie een en ander heeft omgegooid in mijn buik.

Na een nachtje slapen was de pijn inderdaad gezakt. En met gezakt, bedoel ik ook letterlijk gezakt. Het zat nu op precies dezelfde hoogte, maar dan in de rug. Heel vreemd, maar ook nu dacht ik: “Het trekt vast wel weer weg”.

 

Ondertussen, na een nachtje slapen, was de pijn nog steeds vrij heftig. Na de buikpijn dacht ik ook deze pijn weer te kunnen verklaren. Nog geen 2 maanden geleden hebben mijn vriendin en ik namelijk een huis gekocht waarvan we, ik herinner het nog als de dag van gisteren, op 27 maart de sleutel kregen. Uiteraard wilden we er zo snel mogelijk in trekken, dus er werd lekker (lees: flink) doorgeklust. Uitrusten kan straks wel…als alles klaar is. We zijn immers allebei nog jong en hebben nog een heel leven voor ons. Door hard werken en weinig rusten is het ons dan ook gelukt om snel in ons huis te trekken en de klusjes die nog gedaan moesten worden, zo voor en na af te ronden.

Het is inmiddels vrijdag 15 mei en ik heb best redelijk geslapen. De rugpijn is nog heviger geworden en het huilen stond me nader dan het lachen. Ik besloot om mijn baas maar te bellen om te zeggen dat ik toch maar even een bezoekje ging brengen aan de huisarts. Iets wat ik al jaren niet meer gedaan heb, maar ik het toch het gevoel dat er iets niet klopte.

Ik had geluk en kon een uur later al terecht. Toen het bijna tijd was om te vertrekken heb ik nog op het punt gestaan om af te bellen. De pijn werd alsmaar heftiger en het was bijna niet mogelijk om te staan en zitten zonder pijn te hebben. Uiteindelijk toch maar besloten door de zure appel heen te bijten en te vertrekken.

Eenmaal bij de dokter in de wachtkamer werd de pijn al wat minder hevig. Het bleek echter dat de dokter vergeten was dat de derde zondag van maart de zomertijd begint. Vijftig minuten later dan gepland was ik dus aan de beurt. Er werd gekeken, geduwd, gevoeld, maar niet echt iets gevonden. Blinde darm ontsteking zou kunnen, maar die zit bij normale mensen aan de andere kant. Urine was ook schoon werd verteld. Zo rook het niet, maar ik ben dan ook geen dokter…

“Nee meneer, ik kan niet echt iets vinden maar ik wil voor de zekerheid wel wat bloed laten prikken. Eind van de dag heb ik hier de uitslag van en die zal ik dan gelijk even doorgeven”.

Om 17.00 uur ging de telefoon. De uitslag…

Alle waarden waren prima, dus ik hoefde me geen zorgen te maken. Misschien een kleine ontsteking aan de dikke darm. “Dat zou ‘wat’ last kunnen geven”, werd mij verteld.

 

Het was ondertussen alweer zondagmorgen. De pijn is alleen maar toegenomen. Ik lag te woelen van de pijn en mijn vriendin zei: “Jij gaat maar eens mooi naar het ziekenhuis, want hier klopt iets niet”.

Op dat moment komen mijn ouders om te kijken hoe het met me ging. Niet echt goed dus.

Pap heeft gelijk naar de huisartsenpost gebeld en we kunnen gelijk terecht. Liggend op de achterbank rijden ze mij naar het ziekenhuis. Eenmaal daar beginnen de onderzoeken weer.

Regelmatig vraagt de arts mij te zitten, maar negen van de tien keer lukt dit niet. Ik trok wit weg van de pijn en ging telkens weer liggen.

Ook deze keer worden ze niet wijzer en besluiten me op te nemen voor in ieder geval één nacht. Uiteraard hoopte ik dat het bij een nacht zou blijven want ik had de aankomende week namelijk lekker vrij. Thuis had ik nog wat schilderklusjes en het is natuurlijk jammer als je je tijd ligt te verdoen in het ziekenhuis. Het bleek echter snel dat het niet bij een nachtje zou blijven. De pijn bleef maar aanhouden en was op een gegeven moment niet meer te verzachten met rust en paracetamol. Ik vroeg ’s nachts namelijk om iets sterkers tegen de pijn waarop de verpleegster terug kwam met een spuit. Het was Dipidolor, een Morfine afgeleide. Deze stof wordt rechtstreeks in een spier gespoten en werkt daardoor vrij snel. Echt goeie shit dus…

Probleem was dat ik deze spuiten steeds vaker nodig had. De onderzoeken bleven maar doorgaan en na bijna een week was er nog steeds niet gevonden. Het schilderen had ik inmiddels al op mijn buik geschreven.

 

We waren alweer een week verder. Het was zondag 24 mei en ik had gevraagd of er ’s middags geen bezoek wilde komen. Niet omdat ik me slecht voelde, maar om 14.00 uur zou de start zijn van één van de mooiste formule 1 races van het jaar. Zelfs de verpleegsters hebben me netjes met rust gelaten tot er om 15.00 uur toch ineens iemand in de kamer stond. Het was een verpleegster die me kwam vertellen dat de Uroloog zo kwam en of ik mijn vriendin en ouders zou willen vragen om direct te komen.

Binnen 20 minuten was iedereen aanwezig en werden we naar een spreekkamer gebracht. Het was muisstil totdat de Uroloog de stilte verbrak: “We hebben de uitslagen van het bloed uit Nijmegen en daaruit blijkt dat je een Testis tumor hebt. Ook wel zaadbalkanker genoemd”.

Op dat moment ging er van alles door me heen. Ik wist niet wat ik moest zeggen en ik weet ook niet of ik überhaupt iets gezegd heb.

Er waren ook al uitzaaiingen te zien rondom de lymfeklieren en op mijn longen. Door deze uitzaaiingen waren mijn lymfeklieren heel erg opgezet en dat verklaart de buik- en rugpijn die ik al een tijdje had.

De Uroloog vertelde dat er een vrij grote kans is op genezing, maar op de een of andere manier was het enige dat ik kon denken: “Ik heb gewoon kanker. Ik ben 27 en ik heb gewoon kanker. Hoe kan dat nou? Waarom ik?”

We werden even alleen gelaten door de uroloog en verpleegster. Het was weer even muisstil. We wisten allemaal niet goed wat we moesten zeggen.

Even later werd de stilte verbroken. We hebben afgesproken dat we ons niet laten kisten. We gaan er met z’n allen tegenaan.

Ik bedacht me opeens dat er nog zoveel is om voor te vechten en dat is dan ook iets wat ik ga doen. Ik ga hier sterker dan ooit uit komen. Ze krijgen mij niet klein!

Leave a Reply!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.