De operatie

Op maandag 25 mei zou ik ’s middags opgehaald worden om me vervolgens door een ambulance naar het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen te laten brengen. Iets later dan gepland kwamen twee ambulancemedewerkers met een brancard naar binnen en werd ik erop gelegd, vastgemaakt en samen met mijn vriendin naar de uitgang van het ziekenhuis gebracht.
Na een rit van ongeveer een half uur kwamen we aan in Nijmegen en werd ik naar mijn kamer gebracht op de afdeling Urologie. Het betrof een éénpersoons kamer, dus lekker rustig. Ik kreeg gelijk een heleboel boekjes in mijn hand gedrukt met informatie over mijn ziekte. Tevens werd me verteld dat het verstandig was om mijn sperma in te laten vriezen voor een eventuele kinderwens in de toekomst. Er is namelijk een reële kans dat ik door de chemokuur onvruchtbaar wordt. Dit geeft gelijk aan wat voor rotzooi die chemo eigenlijk is. De verpleegster gaf me een transparant potje met een rood dekseltje waarin ik sperma moest opvangen. Het was de bedoeling dat ik dit potje dinsdagochtend om 9.00 uur in zou leveren zodat het vervolgens gecontroleerd en ingevroren kon worden. Ook moest ik mijn urine 24 uur lang opvangen om te bepalen of mijn nierfunctie goed genoeg was om aan de chemokuur te beginnen.
Na een nacht goed geslapen te hebben was er een belangrijke dag aangebroken. Ik zou namelijk geopereerd worden. Mijn linker testis zou namelijk operatief verwijderd worden en daarmee zou de oorzaak weg zijn. Best spannend aangezien ik nog nooit een operatie heb meegemaakt. Het vervelende was dat er niet bekend was hoe laat de operatie uitgevoerd zou worden. Elke keer als ik iemand door de gang hoorde lopen dacht ik: “Nu komen ze me halen”, maar elke keer werd mijn kamer voorbijgelopen. Op een gegeven moment, ik weet niet eens meer hoe laat, werd er aangeklopt. Het was zo ver, ik zou geopereerd worden. Na een rit van een minuut of drie was ik aangekomen bij de klapdeuren van de OK. Er kwam een man naar buiten die vroeg of ik meneer Bexkens was. Ik knikte bevestigend. “U mag meneer weer naar zijn kamer brengen”, vertelde de chirurg. Er was namelijk iets dringends tussen gekomen. Mijn hartslag was inmiddels aardig opgelopen.
Eenmaal terug op mijn kamer kreeg ik een tablet om wat rustiger te worden. Zo’n twee uur later was het weer zover. De operatie zou nu echt gaan plaatsvinden. Ik nam afscheid van mijn vriendin en werd de operatiezaal ingereden. Ik mocht op het operatiebed gaan liggen en ik werd vastgesnoerd alsof ik elk moment zou kunnen ontsnappen. Het infuus werd ingebracht en na een tijdje werd de narcose gegeven. Toen werd het zwart en konden de chirurgen hun gang gaan. Op een gegeven moment werd ik weer wakker en ben ik niet meer in slaap gevallen nadat mijn ogen geopend waren. Ik kreeg honger en heb gelijk een verpleegster aan de jas getrokken. Gelijk werd ik weer naar mijn kamer gebracht alsof “Ik heb honger” het codewoord was om de uitslaapzaal te verlaten. Eenmaal terug op mijn kamer werd het eten gebracht. Door er naar te kijken had ik eigenlijk al geen honger meer. Uiteindelijk heb ik toch mijn bord maar leeggegeten.
Op woensdag werd ik naar mijn nieuwe afdeling gebracht. Na de operatie was men op de afdeling Urologie namelijk uitbehandeld en werd ik neergelegd op de afdeling Oncologie. Plat gezegd de Kankerafdeling. Hier zie je eigenlijk alles wat je liever niet wilt zien. Even later kwam er een arts bij me om te vertellen dat de operatie gelukt was. Het was nu zaak om door middel van de chemokuur de uitzaaiingen uit te roeien. Tot dat moment had ik al regelmatig het woord “chemokuur” gehoord, maar wist niet wat het nu precies inhield. Mijn kuur zou starten op donderdag 28 mei en het zou een BEP kuur worden. Dat staat voor een mix van: Bleomycine, Etoposide en cis-Platinum. Deze kuur zou ervoor zorgen dat alle sneldelende cellen kapot gemaakt worden. Uitzaaiingen zijn namelijk cellen die zich razendsnel delen. Nadeel is dat er ook veel goede cellen zijn die zich snel delen, zoals bijvoorbeeld cellen die zorgen voor de haargroei. Ik zou dus kaal worden.
Voordat de kuur zou gaan starten moest ik nogmaals sperma inleveren omdat er een theoretische kans bestond dat het eerste potje niet bruikbaar zou zijn. Ik voelde me erg slecht die dag. De uitzaaiingen in mijn lymfeklieren deden pijn en daarbij kwam dan ook nog de pijn van de operatie. Tel daarbij nog alle medicijnen op die ik moest slikken tegen de pijn en het plaatje is compleet. Er kwam een verpleger mijn kamer binnenlopen met een rolstoel. Het was namelijk niet mogelijk om het Fertiliteitslaboratorium, de afdeling waar het sperma ingeleverd moest worden, met een bed te bereiken werd me verteld.
Na een rit van vijf minuten kwam ik op de afdeling aan. Ik voelde me meer dood dan levend en vroeg of er iemand zo snel mogelijk kon zorgen dat ik ergens zou kunnen gaan liggen. Nog eens vijf minuten later zat ik nog steeds in de rolstoel, inmiddels zwetend van de pijn. Ik werd meegenomen door een verpleegster en in een hokje gestopt met wederom zo’n transparant potje. Ook in deze ruimte was geen bed te bekennen. Er stond een soort sofa waar ik onmogelijk op kon liggen. De pijn werd heviger en heviger en ik heb een handdoek op de grond gegooid en ben op de grond gaan liggen. Ik voelde me voor de eerste keer in mijn leven als een stuk vuil. Ik ging kapot van de pijn, werd als een beest in een hok gestopt en moest ook nog een potje vullen terwijl er nog geen 16 uur geleden een bal weggehaald is… Het is me dan ook niet gelukt het potje te vullen. Ik heb de deur opengemaakt in de hoop dat er snel iemand zou passeren die een bed zou kunnen regelen. Tien minuten later lag ik inderdaad weer in een bed. Ze hebben me zelfs met bed en al teruggebracht naar mijn afdeling. Het kon dus toch wel…ik was in alle staten. Eenmaal terug op mijn kamer kwam er toch nog goed nieuws. Het gisteren ingeleverde sperma was voldoende en goed van kwaliteit. De kuur kon gestart worden.

Leave a Reply!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.