Naar huis

De eerste kuur is vrij goed verlopen. Veel last van bijwerkingen heb ik gelukkig niet gehad. De enige klachten die ik tijdens de kuur had waren vermoeidheid en buik- en rugpijn. Toen de laatste zak chemo mijn lichaam ingepompt was waren we vijf dagen verder.

Het was maandag 1 juni en we (mijn vriendin, vader, moeder en ik) werden uitgenodigd voor een ontslaggesprek. Tijdens dat gesprek kregen we te horen wat we allemaal konden verwachten en kregen we allerlei adviezen en tips voor als ik weer thuis was. Op dinsdag 2 juni was het zover. Vandaag zou ik naar huis mogen. Ik had die nacht slecht geslapen. Waarschijnlijk omdat ik wist dat ik de volgende dag naar huis mocht. De tijd leek voorbij te kruipen totdat ik eindelijk de arts gesproken had en ik het seintje kreeg dat ik naar huis mocht. Het was alleen nog even wachten op mijn vriendin die de medicijnen voor thuis op zou halen bij de apotheek. Ik dacht aan een paar doosjes, maar het was een plastic zak vol. Genoeg voor een heel ziekenhuis leek het wel.
De rit naar huis was verschrikkelijk. Elke hobbel in de weg resulteerde in steken in mijn rug en buik. Daarbij was het ook nog eens verschrikkelijk vermoeiend. Thuis werd ik opgewacht door onze hond die van blijdschap heel hard stond te kwispelen. Het was ondertussen al twee weken geleden dat ik haar gezien had. Nadat we even wat gespeeld hadden ben ik op de bank gaan liggen, heb vier worstenbroodjes gegeten en ben vervolgens in slaap gevallen. De eerste drie dagen thuis waren vrij zwaar. Stukken zwaarder dan ik gedacht had. Ik had verwacht om thuis mijn normale ritme weer op te kunnen pakken, maar helaas.
De eerste paar dagen bestonden uit slapen, rusten en af en toe naar de wc gaan. Op vrijdag moest ik terug naar het ziekenhuis voor een Bleomycine kuur van ongeveer een half uur. Van tevoren werd er eerst wat onderzoek gedaan om te kijken of mijn lichaam alles aan zou kunnen. De arts gaf groen licht en het infuus kon aangesloten worden. Een paar uurtjes later stonden we weer buiten en kon ik weer naar huis. Er was verteld dat er een mogelijkheid was dat ik thuis last van koorts kon krijgen en dat deze met Paracetamol weer zou moeten zakken.
Eenmaal thuis kreeg ik het inderdaad koud en wilde boven een deken gaan halen. “Paracetamol pak ik daarna wel”, dacht ik. Het ging echter zo snel dat ik binnen drie seconden in bed lag te klappertanden van de kou en niet eens in staat was iemand op te bellen. Ik was alleen thuis omdat ik dacht dat ik het allemaal wel alleen zou redden. Toen mijn vriendin anderhalf uur later thuis kwam had ik het gevoel dat de koorts al wel een klein beetje gezakt was. Ze heeft gelijk Paracetamol gegeven en koorts gemeten. De thermometer gaf 39,8 aan. Na een tijdje zakte de koorts naar 38,2 en later richting de 37. Kortom, ik voelde me een stuk beter en zou ervoor zorgen dat ik de volgende keer alles bij de hand heb zodat ik dit niet nog een keer hoeft mee te maken.
De dagen erop gingen me steeds beter af. Af en toe een dip doordat ik dacht: “Stel je niet aan en beweeg eens wat meer”. Steeds werd ik dan teruggeroepen door mijn lichaam en lag ik in no-time weer op de bank. De volgende Bleomycine kuur stond inmiddels alweer op het programma. Het was vrijdag 12 juni en we werden al om 8.20 uur in het ziekenhuis verwacht. Er werd weer bloed geprikt en ik sprak even met mijn behandelend arts. We kregen het over bewegen en ik gaf aan dat ik maar kort kon bewegen omdat ik nog steeds last had van pijn, veroorzaakt door de uitzaaiingen in mijn lymfeklieren. Hij vroeg zich af waarom ik geen Paracetamol slikte in combinatie met de Morfinepleisters. Ik vertelde dat mij dat nooit verteld was en dat ik zelf dacht dat minder medicijnen altijd beter zou zijn. Niet helemaal goed gedacht dus. Vanaf die dag ben ik gestart met viermaal per dag Paracetamol te slikken en meer te bewegen. Het ging steeds beter en ik kon ook steeds vaker en verder wandelen. Jammer dat ik dat niet eerder wist…

Leave a Reply!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.