De tweede kuur

Op woensdag 17 juni werd ik om 10.45 uur verwacht in het Radboud voor controles. Eerst werden er een aantal longfoto’s gemaakt en later nog bloed geprikt. Dit werd gedaan om te kijken of mijn lichaam sterk genoeg zou zijn om de tweede chemokuur te kunnen verdragen. Door de chemo worden namelijk onder andere de rode en witte bloedlichaampjes aangetast.

 

De pijn was inmiddels al redelijk afgenomen, dus heb ik bijna de hele dag kunnen zitten en zelfs in het restaurant wat kunnen eten. Het voordeel van in het restaurant eten is dat je veel meer keus hebt en niet het brood hoeft te eten dat je normaal gesproken de eenden in het park nog niet zou durven voeren. Heb dus lekker twee broodjes frikadel gehad.

Om 13.30 uur werd ik weer op mijn kamer verwacht voor een gesprek met de arts. Ik kreeg te horen dat alle uitslagen goed waren en de volgende dag zou mogen beginnen met de tweede kuur.

Ineens schoot me te binnen dat ik nog een aantal vragen had. Ik wilde namelijk weten hoe hoog mijn tumor markers waren. Hieraan is te zien of de kuur aanslaat. Gelukkig was dat inderdaad het geval. Voor mijn opname zaten de markers op 5400 en negen dagen later waren ze gezakt naar 4700. Best flink dacht ik, totdat ik hoorde dat ze lager dan 0,1 zouden moeten worden.

Ook heb ik aangegeven dat ik wat meer op de hoogte gehouden zou willen worden over uitslagen, scans en foto’s.

Vervolgens mocht ik naar huis om daar nog even lekker te genieten van onder andere een heerlijke bord frites en frikadellen. Ik moest er namelijk voor zorgen dat ik zo goed mogelijk op gewicht bleef. Na twee weken ziekenhuis en een paar dagen diarree thuis was ik namelijk best wat afgevallen. Het was dus zaak om zoveel mogelijk calorieën binnen te krijgen.

Na een goede nachtrust reden we rond 8.30 uur weer naar Nijmegen om vervolgens op een vier persoons kamer neergelegd te worden. Beetje jammer aangezien ik graag op mezelf ben en niet zoveel behoefte had aan gesprekken.

 

Ik voelde me best goed de eerste twee dagen en had nauwelijks last van de bijwerkingen van de chemo. De volgende dag was echter helemaal anders. Ik voelde me beroerd, heb nauwelijks gegeten en heb alle bezoek afgebeld. Slapen was de enige manier om van dat nare gevoel af te komen.

’s Avonds kreeg ik toch wat honger en heb toen alles opgegeten en zelfs nog om een paar extra (taaie) boterhammen gevraagd. Het beroerde gevoel bleef overigens wel aanhouden en ik was blij dat het 22.30 uur was zodat ik eindelijk kon gaan slapen.

Helaas was slapen er niet echt bij doordat ik een groot deel van de dag al geslapen had. Ik heb toen gelijk de verpleegster gebeld met de vraag of ze hier iets voor had. Na een gesprek met de dienstdoende arts heeft ze me toen Diazepam (Valium) gegeven.

Na het inspuiten voelde ik me direct slaperig en heb ik de hele nacht lekker door kunnen slapen. Zelfs het piepen van het infuus heb ik niet gehoord. Deze begint namelijk te piepen zodra de zak Natrium Chloride leeg is en vervangen dient te worden.

Toen ik ’s morgens wakker werd voelde ik me redelijk en heb een beetje gegeten. Daarna heb ik even lekker onder de douche gestaan en ben daarna een stukje gaan wandelen over de afdeling. Op het moment dat er chemo aan het infuus hangt is het namelijk niet toegestaan om de afdeling te verlaten.

Ook later in de middag ging het best goed en heb goed kunnen eten. Toen er ’s avonds bezoek kwam heb ik zelfs in de bezoekersruimte kunnen zitten. Na een uur vond ik het mooi geweest en ben ik teruggegaan naar mijn kamer. Ik kreeg weer last van het beroerde gevoel en heb weer gevraagd of ze me hier wat Valium voor konden geven. Na het toedienen verdween het opgeblazen gevoel en viel ik gelijk in slaap.

 

Toen ik ’s morgens wakker werd voelde ik me redelijk. Ik was nog wel een beetje moe van de Valium, maar het opgeblazen gevoel was gelukkig weg.

Na even ontbeten te hebben ben ik even gaan douchen. Nou ja, even douchen…het is een heel gedoe voordat je er onder staat. Omdat je 24 uur per dag aangesloten zit op het infuus moet er een zuster komen om je t-shirt te verschonen. De hele handel (infuuszakken en slangen) moet door de mouw gehaald worden. Daarna krijg je nog een lange handschoen om je arm zodat het infuus niet nat wordt.

Na het douchen voelde ik me weer lekker fris en ben ik wat gaan lezen. Even later kwam de zaalarts om te vragen hoe het ging. Ik zei goed en vroeg gelijk hoe het met haar ging. Wel zo netjes dacht ik…

Ik heb haar gevraagd of het mogelijk was om alvast alles in orde te maken voor de volgende dag. Op dinsdag mocht ik namelijk weer naar huis en de vorige kuur duurde het, naar mijn mening, vrij lang voordat ik eindelijk mocht gaan. Dat wilde ik deze keer graag voorkomen.

Tegen de avond begon ik me weer wat minder lekker te voelen. Ik kreeg weer last van het opgeblazen gevoel en voelde me moe en suf.

Mijn vriendin kwam ’s avonds op bezoek en ik wilde, ondanks dat ik me niet lekker voelde, toch graag in de bezoekersruimte gaan zitten. Toen we daar een minuut of twintig gezeten hadden zag ze dat het niet helemaal goed met me ging. We zijn teruggelopen naar mijn kamer, ik ging op bed liggen en ik barstte in huilen uit. Het werd me even teveel. Voor de eerste keer dat ik te horen kreeg dat ik kanker had kon ik de tranen niet tegenhouden. Waarom kon ik verdomme niet even een uurtje met mijn vriendin in de bezoekersruimte gaan zitten terwijl ik 3 maanden terug niet kapot te krijgen was?

 

Even later, toen alles weer een beetje gezakt was wilde ik gaan slapen en vroeg de verpleegster om Valium om de nacht niet al te beroerd door te komen. Tot mijn grote verbazing kreeg ik dit echter niet. Ik had namelijk de hele dag nog niets tegen de misselijkheid gehad en ze moesten eerst de standaard voorgeschreven medicatie geven alvorens er Valium gegeven mocht worden.

Ik was lichtelijk geïrriteerd aangezien ik van tevoren al wist dat deze medicijnen niet zouden helpen. Dat was ook de reden dat ik hier overdag ook niet om gevraagd had.

Een half uur na het toedienen van de Zofran heb ik weer op de bel gedrukt en tegen de zuster gezegd dat de Zofran verassend genoeg niet geholpen heeft.

Eindelijk kreeg ik de Valium en kon ik gaan slapen.

Leave a Reply!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *