Na de tweede kuur

Het was inmiddels alweer dinsdag 23 juni. Eindelijk mocht ik weer naar huis. Zoals gehoopt kon ik deze keer gelukkig lekker vroeg gaan. De verpleger vertelde dat de arts mij wellicht nog even wilde zien alvorens ik vertrok. Na een half uur wachten vond ik het mooi geweest en zijn we gegaan. “Als het dringend was moest ‘ie maar bellen”, dacht ik.

Rond 10.30 uur zaten we in de auto en konden we op weg naar huis. De rit naar huis ging stukken beter dan de vorige keer. De pijn in mijn lymfeklieren was namelijk al wat afgenomen maar ik gebruikte nog wel steeds Morfinepleisters en Paracetamol.

 

Na een half uurtje rijden waren we thuis. Eenmaal thuis begon ik me na een uurtje wat beter te voelen. De Valium van afgelopen nacht begon uit te werken.

’s Nachts ging het niet zo lekker. Ik had last van buikpijn en sliep om 4.00 uur nog steeds niet. Toen ik eindelijk sliep had ik last van nachtmerries waarin ik het gevoel had geen lucht te krijgen. Zwetend werd ik wakker…

De dagen erop gingen redelijk. Ik had wel last van buikpijn, maar afgezien daarvan voelde ik me best goed. Stukken beter dan de vorige keer dat ik thuis was.

 

Tijdens het weekend kreeg ik echter steeds meer last van mijn mond. Het voelde een beetje alsof ik op mijn tong en beide wangen gebeten had en ik ook nog mijn gehemelte verbrand had. Ook dit bleek weer een bekende bijwerking van de kuur te zijn: slijmvliesontsteking in de mond. Het enige wat de pijn verzachtte was het slikken van ijsklontjes en het eten van waterijsjes.

Op donderdag 2 juli had ik afgesproken om ’s middags even langs te gaan op mijn werk. Iedereen was benieuwd hoe het met me ging en ik vond het leuk om iedereen te kunnen vertellen hoe het met me ging en vragen te beantwoorden. Op de een of andere manier doet het me goed om te schrijven en praten over mijn ziekte.

Eenmaal thuis was ik helemaal kapot. Ik ben op de bank in slaap gevallen en werd een paar uurtjes later weer wakker en voelde me echt waardeloos. Normaal gesproken doet slapen je goed als je moe bent, maar in dit geval voel je jezelf knap beroerd als je weer wakker wordt. Je hebt dan niet eens de puf om even een glas drinken van tafel te pakken. Na een uurtje trekt dat gevoel weer weg. Het voordeel is dat je hier inmiddels ervaring mee hebt en je weet hoe je hiermee om kunt gaan.

 

Vrijdag 3 juli stond de korte Bleomycine kuur weer op het programma. Van tevoren vonden we de standaard weer plaats. Het bloed en de longen waren prima in orde, dus zou de kuur in ieder geval doorgaan.

Wel was ik benieuwd naar de nieuwe tussenstand van de tumor markers en ik wilde ook graag de röntgenfoto’s van mijn longen zien. De markers waren inmiddels van 130 naar 38 gedaald, dus dat was een goed teken.

Ik had de laatste paar weken wel wat last van mijn gehoor en heb dat ook even aangekaart bij de dokter. Af en toe had ik last van oorsuizen en als ik op een oor had gelegen zat deze dichtgeplakt door het oorsmeer. Er werd gelijk een spoedafspraak gemaakt met de K.N.O. arts om hier even naar te kijken.

Het duurde lang voordat ik aan de beurt was en heb toen gevraagd of ik alvast ergens kon gaan liggen, want ik werd een beetje misselijk. De reis, onderzoeken en het gesjouw door de gangen was toch even teveel van het goede geweest. Na even gelegen te hebben ging het alweer wat beter.

 

Toen ik eindelijk aan de beurt was zag de arts gelijk dat er vrij veel oorsmeer in mijn oor zat. Gelukkig kon dit direct uitgezogen worden met een speciaal apparaat. Uitspuiten kan namelijk voor beschadigingen zorgen. Het uitzuigen doet geen pijn, maar het maakt wel herrie.

Helaas zat de prop erg vast, maar na het gebruik van een sterker zuigmondje werd de prop uiteindelijk toch verwijderd. Er kwam een flinke prop uit. Ik dacht in eerste instantie dat het een rond watje was met wat oorsmeer, maar het bleek toch alleen maar oorsmeer te zijn zo groot als een dikke erwt. Ook uit mijn andere oor werd zo’n dikke prop gehaald.

De week erop ging me vrij goed af. Ik was regelmatig in staat om korte stukjes met de hond te wandelen en kon ook af en toe een bezoekje brengen aan familie.

Het vervelende is elke keer dat het na de derde week net goed gaat en je lichaam daarna weer naar de klote geholpen wordt door de volgende kuur…

Leave a Reply!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *