Opname III

Op woensdag 8 juli werd ik in het ziekenhuis verwacht voor de standaard longfoto’s en bloedonderzoek. Tevens was er, zoals elke keer, even een gesprek met de dokter om te evalueren hoe het thuis gegaan was en of ik nog vragen had.

Echt vragen had ik niet, alleen had ik wel al een week last van mijn keel. De dokter pakte een spatel en een lampje en keek gelijk in mijn mond. Ze zag witte plekjes die, zo bleek later, duidden op een schimmelinfectie.

 

Even later vroeg ik haar hoe het verdere verloop van de kuur zou zijn. We kregen ineens een heleboel informatie die we nog niet eerder gehoord hadden. De dokter was in de veronderstelling dat dit inmiddels al besproken was, maar door de snelle opname en operatie was dat waarschijnlijk vergeten.

Ze vertelde dat de tumor op mijn inmiddels weggehaalde zaadbal 1,5 centimeter groot was. Op zich geen slecht teken aangezien er ook gevallen bekend zijn waar de tumor zo’n 7 centimeter groot zijn.

Ook kreeg ik eindelijk te horen wat mijn kansen waren. De kans dat na de chemotherapie alles over is zou 50% zijn. Als dat niet het geval was zouden de overgebleven resten meestal met een operatie weg te halen zijn. Het grote probleem bij mij is dat ik uitzaaiingen heb in mijn lymfeklieren. Het feit dat ik geen pijnstilling meer nodig heb en de tumor markers flink zakken is op zich een goed teken, maar er is een kans dat de operatie te ingrijpend is en men er verder niets meer aan kan doen. Dat was wel even schrikken, maar toch blijf ik volhouden dat ik over een paar maanden lekker op vakantie kan en mijn leven weer op kan pakken.

De uitzaaiingen in de longen schijnen, mits die er nog zitten na de chemotherapie, vrij eenvoudig weg te halen te zijn.

 

Vier tot zes weken na de laatste chemokuur wordt er een CT-scan gemaakt van mijn lichaam om te kijken of er nog kwaadaardige kankercellen in mijn lichaam zitten. Daarna wordt het verdere verloop bepaald.

Even later kwam de uitslag van het bloed. De rode bloedlichaampjes en bloedplaatjes waren goed, alleen konden ze de witte bloedlichaampjes niet bepalen. Ik werd opnieuw geprikt, kreeg medicijnen mee voor de schimmelinfectie en mocht naar huis. Men verwachtte dat de kuur de volgende dag gewoon kon starten. Als dat niet het geval was zou ik ’s middags nog even gebeld worden.

Eenmaal thuisgekomen ging al snel de telefoon. Mede door de schimmelinfectie in mijn keel waren de witte bloedlichaampjes te laag en zou de kuur een dag uitgesteld worden. In plaats van donderdag werd ik nu vrijdagochtend verwacht. De extra dag thuis was wel lekker maar ik was liever op donderdag gestart.

 

Vrijdag 17 juli waren we om 8.45 uur in het Radboud ziekenhuis. Er werd eerst weer bloed geprikt om te kijken of de witte bloedlichaampjes inmiddels genoeg gestegen waren om de kuur te kunnen starten. Het bleek dat ze nét hoog genoeg waren, dus ik was blij dat alles kon beginnen. Nadeel van het starten zou zijn dat, als ik weer naar huis mocht, de bijwerkingen heftiger zouden zijn dan normaal omdat door de kuur de witte bloedlichaampjes nog verder af zouden nemen.

Om 11.00 uur werd het infuus geprikt, aangesloten en een kwartier later werd de eerste zoutwater oplossing al mijn aderen ingepompt. De eerste dag is goed verlopen. Overdag heb ik wat geslapen omdat ik de laatste nacht thuis bijna geen oog dicht heb gedaan vanwege de keelpijn.

’s Avonds voelde ik me niet helemaal lekker en heb toen een tablet Diazepam (Valium) gekregen. Het volle gevoel verdween na zo’n 30 minuten en ik ben in slaap gevallen om vervolgens rond 8.30 uur wakker te worden. Ik voelde me best wel lekker. De keelpijn was wat afgenomen en ik heb even lekker kunnen douchen.

 

Even later kwam er een arts die vroeg of alles naar wens verliep en toen schoot me wat te binnen dat me sinds de vorige kuur niet lekker zat, maar waar ik nog geen woorden aan vuil had gemaakt.

Tijdens de vorige kuur heb ik namelijk een dag meegemaakt dat ik me zo beroerd voelde dat ik bijna de hele dag niets gegeten had. Later op de avond begon ik me wat lekkerder te voelen en heb de verpleegster toen gevraagd of ze misschien nog een extra boterham zou kunnen halen zodat ik toch nog wat binnen zou krijgen. Ze vroeg me toen letterlijk of ik wat aan mijn benen had…

Ik stond helemaal perplex en was te beroerd om er tegenin te gaan. De arts vertelde me dat ze dit volledig anoniem met de desbetreffende verpleegster op zou nemen. Ik heb haar gelijk gezegd dat ik wil dat ze gewoon mijn naam zegt en ben benieuwd of ze er nog op terug gaat komen.

 

De rest van de dag is prima verlopen. Ik was goed opgewekt tijdens het bezoek en heb later op de avond zelfs onder in het restaurant kunnen zitten. Toen ik vervolgens wat slaperig werd ben ik weer naar mijn kamer gegaan en in bed gaan liggen. Ik had namelijk voor het toedienen van de Bleomycine Valium gekregen om het beroerde gevoel van tevoren al tegen te kunnen gaan. Tijdens de vorige kuur ben ik er achter gekomen dat Valium bij mij goed werkt tegen de misselijkheid. Nadeel is wel dat het ook spierverslappend werkt.

Het slapen ging dus ook weer prima. Zo goed zelfs dat ik wederom niet gemerkt heb dat mijn infuus gepiept heeft omdat de zak zoutwater oplossing leeg was. Zonder het te merken hebben ze deze vervangen.

Zondag 12 juli ging vrij redelijk. Na het douchen kreeg ik toch weer een kleine dip in de vorm van een beroerd gevoel. Heb daar weer Valium voor gekregen en heb toen tot de middag liggen slapen.

Tijdens het bezoekuur ging het best goed. Ik heb me wel eens beter gevoeld, maar slecht ging het in ieder geval niet. Heb ’s avonds op de laptop nog een film gekeken en ben daarna heerlijk gaan slapen. ’s Nachts begon mijn nierfunctie goed op gang te komen en ben daardoor wel vijf keer mijn bed uitgemoeten om te plassen.

Toen ik ’s ochtends wakker werd ging het niet lekker. Het niets gegeten, om Valium gevraagd en ben in slaap gevallen. Ook ’s middags had ik nog totaal geen eetlust. Daar baalde ik wel van omdat er eindelijk spaghetti op het menu stond. (Eén van de weinige gerechten die ik in het ziekenhuis wél lekker vond). Ik heb toen toch maar een halve bord opgegeten omdat een te lege maag ook weer voor misselijkheid kan zorgen.

Op dinsdag 14 juli begon de dag een beetje zoals alle andere dagen. Voelde me niet super en heb om iets tegen de misselijkheid gevraagd. Ik had zelf al bedacht dat een halve dosering Valium ook voldoende zou zijn, maar de dokter dacht daar anders over. Ik heb toen een pil Zorfran gehad omdat ik eigenlijk geen hele dosering Valium wilde omdat ik dan weer een halve dag knock-out zou liggen.

 

Rond 11.00 uur kwamen de doktoren en zusters visite lopen. Ze komen dan vragen hoe het gaat en of er nog vragen zijn. Alles was mij duidelijk en heb verder geen vragen gesteld.

Het tablet Zofran werkte buiten verwachting best wel goed. Echt beroerd voelde ik me niet meer, maar mijn eetlust was ook ver te zoeken.

’s Avonds kwam de eetlust toch opzetten en heb toen twee broodjes kroket gegeten. Later ben ik met mijn vriendin nog onder in het restaurant gaan zitten en heb toen een appelflap gegeten.

Waarschijnlijk was dat wat veel van het goede. Ik voelde me in no-time beroerd en ben gelijk weer naar mijn afdeling gelopen, heb Valium gekregen en ben gaan slapen. Een aantal uren later werd ik weer wakker en vroeg de zuster toen nog om extra Zofran tegen de misselijkheid en heb toen lekker doorgeslapen tot de volgende ochtend.

Eindelijk was het weer zover. Ik mocht weer naar huis. De derde kuur zat erop. Nog maar eentje te gaan!!!

Leave a Reply!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *