De laatste loodjes

Vrijdag 30 juli reden we om 8.45 uur aan richting Nijmegen. Er werd bloed geprikt en de rest van de controles werden gedaan. Een uurtje later kwam de arts om te vragen hoe het thuis gegaan was en om naar de longen te luisteren. Alles was prima, dus de laatste kuur kon starten. Omdat de arts er toch was vroeg ik gelijk of er toevallig nog nieuwe waarden bekend waren van de tumor markers. Helaas was dat niet het geval. Wel was te zien op de foto’s dat de uitzaaiingen in mijn longen zowel in omvang als in aantal afgenomen waren.

 

Ook heb ik de arts gewezen op het ontstoken bloedvat in mijn linkerarm. Hij heeft toen gelijk een doorverwijzing gemaakt voor fysiotherapie.

De fysiotherapeut kwam rond 15.00 uur met een apparaat de kamer ingelopen dat veel weg had van een groot uitgevallen stofzuiger. Het was een apparaat met een tank vol stikstof. Hiermee ging ze het bloedvat koelen en daarmee de ontsteking remmen. Het zag er spectaculair uit met al die damp. Na vijf minuten koelen was de pijn afgenomen en moest ik wat oefeningen doen om alles een beetje te trainen.

’s Avonds heb ik nog even voetbal gekeken en ben rond 23.00 uur gaan slapen. Na een goede nachtrust werd ik rond 8.30 uur wakker. De reguliere controles werden weer uitgevoerd en ik heb ontbeten. Daarna ben ik gaan douchen en kon de dag beginnen. Op de vermoeidheid na voelde ik me best wel goed. Wel wist ik dat dit waarschijnlijk niet zo zou blijven. Tegen het eind van de middag kreeg ik namelijk de chemo Bleomycine toegediend en aangezien ik hier altijd last van kreeg zou dat vandaag ook wel het geval zijn.

 

’s Middags kwam de fysiotherapeut weer langs met de stikstof om de ontsteking in mijn arm te koelen. Er was gelukkig al verbetering te zien. De verdikking was namelijk al wat afgenomen en ik kon mijn arm al beter strekken. Toevallig kwam er een verpleegster aan die zichzelf afvroeg wat de fysio met dat stikstofapparaat aan het doen was. De fysiotherapeut vertelde dat ze met dat apparaat de ontsteking in mijn arm wilde remmen en zorgen dat ik binnen een paar weken zonder problemen mijn arm weer zou kunnen bewegen.

 

De verpleegster, die al meer dan twintig jaar in het vak zat, zei dat ze nog nooit zo’n extreme ontsteking gezien had. Het was dus niet vreemd dat ik er al een week of 3 flink last van had.

Toen ik ’s avonds de Bleomycine gehad had kreeg ik, zoals ik al verwacht had, inderdaad last van een beroerd gevoel. Ik heb toen gevraagd of de verpleegster de Valium in wilde spuiten zodat ik lekker kon gaan slapen. Het slapen ging prima afgezien dat ik wel zes keer naar het toilet ben geweest om te plassen. Per dag kreeg ik namelijk zo’n zes liter aan vocht binnen en die moeten er natuurlijk ook weer uit.

Op zaterdag ging het best goed. Omdat de fysiotherapeut in het weekend alleen op oproepbasis werken werd mijn arm zo’n vier keer per dag gekoeld met een coldpack. Ik kreeg een dunne kous om mijn arm en daar werd de coldpack op vastgemaakt. Die moest 15 minuten blijven zitten. Na een minuut of 10 voelde ik mijn vingers bijna niet meer, maar heb alles toch laten zitten. Toen de 15 minuten om waren heb ik de oefeningen gedaan zoals ze mij uitgelegd waren. Het was steeds beter mogelijk om mijn arm te strekken en ook het bloedvat voelde stukken dunner aan dan een paar dagen geleden.

 

Zondag 2 augustus ging het niet zo lekker. ’s Ochtends was ik niet helemaal fit, maar dacht dat het misschien in de middag wel beter zou gaan. Jammer genoeg ging die vlieger niet op. ’s Middags vond ik het mooi geweest en heb gevraagd om de Valium en ben gaan slapen. Ondertussen had ik het ook helemaal gehad in het ziekenhuis. Niet vanwege de verpleging of zorg, maar ik wilde gewoon thuis zijn. Weg van alle patiënten en artsen.

Inmiddels lag ik wel alleen op een vier-persoons kamer en kon ik even lekker hard de muziek aanzetten zonder dat iemand er last van zou hebben. Ondertussen lag ik af te tellen want over anderhalve dag zou ik naar huis mogen om vervolgens nog maar twee keer terug te moeten voor een korte kuur. Hopelijk zou dat genoeg zijn om af te kunnen rekenen met die kloteziekte!

 

De maandag begon vrij goed. Ik werd rond 8.30 uur wakker en heb wat gegeten en ben gaan douchen. Even later werd er een nieuwe patiënt bij me op de kamer gelegd. Toen ’s middags het warm eten kwam voelde ik me beroerd. Toen ik in de spiegel keek zag mijn gezicht zo bleek als de oordopjes van mijn iPod. Ik heb snel weer om Valium gevraagd en ben in slaap gevallen. Toen ik wakker werd om te plassen was er inmiddels weer een nieuwe patiënt binnengebracht. Na een paar minuten lag ik alweer te slapen om vervolgens om 16.00 uur weer wakker te worden. Nog steeds voelde ik me niet lekker. Zelfs de gedachte dat ik weer bijna naar huis mocht zorgde niet voor een beter gevoel. Het liefst zou ik platgespoten worden om vervolgens thuis weer fit wakker te worden. Ik had niet verwacht dat de laatste kuur zo zwaar zou vallen. Tegen de avond heb ik een stukje gewandeld en heb daarna nog even televisie gekeken. Om 22.00 uur heb ik nogmaals om Valium gevraagd en probeerde te gaan slapen. Ondanks de Valium bleef het beroerde gevoel toch aanhouden, maar het was redelijk vol te houden.

’s Ochtends werd ik al vroeg wakker en heb een boterham gegeten. Hopelijk de laatste boterham in het ziekenhuis.

Rond 10.30 uur kwam ik thuis aan en ben gelijk op de bank gaan liggen. Ik was blij om weer thuis te zijn, maar ik voelde me alles behalve lekker. Ik was helemaal bekaf.

Ook de dagen erop waren zo zwaar. Als ik ’s morgens wakker werd vroeg ik me af waarom ik in godsnaam op zou staan. Ik zou me toch de hele dag rot voelen en alleen maar op de bank liggen. De vorige keren had ik telkens hoop dat het na een tijdje beter zou gaan, maar inmiddels wist ik wel beter.

Toch wist ik elke dag weer moed te verzamelen en om 8.30 uur op te staan om vervolgens op de bank te gaan liggen. De pijn die ik had is met geen pen te beschrijven. Alle gewrichten en spieren deden pijn.

Op vrijdag 7 augustus ging het gelukkig weer wat beter. Helaas niet voor lang, want de op een na laatste Bleomycine kuur stond weer op het programma.

 

Na het bloedprikken spraken we nog even met mijn behandelend arts. De tumormarkers waren inmiddels alweer gezakt van 4.1 naar 2.0. Deze waarden waren van 30 juli, dus de vierde kuur zou de waarden ook nog flink doen slinken. De korte kuur verliep voorspoedig en rond de middag was ik alweer thuis. Ondanks het slikken van Paracetamol tegen de koorts begon ik ’s avonds weer pijn te krijgen in mijn hele lichaam. Het ging net een beetje beter en binnen een dag was ik weer helemaal terug bij af. Zelfs naar het toilet gaan deed echt heel veel pijn. Ik was blij toen ik eindelijk kon gaan slapen. Meestal had ik alleen ’s avonds last van de Bleomycine en zou de volgende dag stukken beter gaan. Dat was gelukkig deze keer ook weer het geval. We hebben gelijk een vakantie geboekt en ik had weer puf om wat kleine dingen te gaan doen.

Het zit er bijna op. Nog 1 keer terug voor een korte kuur en dan 14 september naar Nijmegen voor de CT scan. 18 September krijg ik de uitslag en hopelijk is dan alles achter de rug.

 

Ik wil graag iedereen bedanken voor de kaartjes en mailtjes die ik gekregen heb, want ik heb er veel kracht uit kunnen halen.

Leave a Reply!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *