RPLD operatie

Het is inmiddels 19 november 2009. Ik werd om 10.20 uur verwacht in het Radboud ziekenhuis. Er werd wat bloed geprikt en een aantal formulieren ingevuld. Een klein half uurtje later werd ik naar mijn kamer gebracht en kon ik mijn spullen opruimen.
Rond etenstijd ben ik naar het restaurant gegaan om wat te eten. Dat zou voorlopig even de laatste maaltijd zijn en heb er dus maar extra van genoten. ’s Avonds heb ik nog wat televisie gekeken en ben ik vroeg gaan slapen. De volgende dag zou ik namelijk al om 6.30 uur gewekt worden omdat de RPLD operatie (retroperitoneale lym­feklierdissectie) al om 7.45 uur plaats zou vinden.  “De RPLD is een vervolgbehandeling bij zaadbalkanker. In eerste instantie is er kanker geconstateerd aan een van de zaadballen. Bij een eerdere operatie is de aangedane zaadbal weggenomen. Vervolgens is een aantal chemokuren toegepast om eventuele uitzaaiingen te bestrijden. Het kan ook zijn dat de RPLD wordt toegepast zonder dat daaraan voorafgaand chemokuren zijn gegeven.
Bij de RPLD worden de lymfeklieren achterin de buikholte weggenomen. De lymfeklieren lopen langs de aorta (grote lichaamsslagader), de vena cava (grote lichaamsader) en de bloedvaten van de nieren. Het weggenomen weefsel wordt onderzocht op resterende tumorcellen. In de meeste gevallen worden er geen kankercellen meer gevonden”. (bron: Folder patiënteninformatie UMC St. Radboud)

Om 6.45 uur ben ik gaan douchen en kreeg ik een O.K. jas aan. Daarna heb ik nog wat muziek geluisterd totdat ik naar de O.K. gereden werd. Ik werd eerst in een soort wachtkamer neergelegd waar ik een groene muts op kreeg.
Na zo’n 15 minuten kwam de anesthesist me ophalen. Ik kreeg een infuus in mijn arm en er werd gevraagd om op de operatietafel te gaan zitten. Het was zover…ik kreeg, door middel van een ruggenprik, een slangetje in mijn ruggenmerg waarop na de operatie een pijnpomp aangesloten werd zodat ik zelf mijn pijnstilling kon regelen. Jammer genoeg was deze prik niet zonder pijn. Mij werd gevraagd om krom te gaan zitten met mijn kin op mijn borst zodat ze de spuit tussen de wervels konden zetten.
Ik voelde mezelf licht in het hoofd worden en viel bijna flauw. Na een paar minuten trok dat gevoel weg en kon ik gaan liggen. Mijn O.K. hemd was ondertussen nat van het zweet. Gelukkig kreeg ik snel de narcose en kon ik heerlijk gaan slapen.

Toen ik na een aantal uren weer wakker werd op de verkoever-kamer verging ik van de pijn. Gelukkig kan ik me niet veel herinneren, maar ik werd pas rond 16.00 uur teruggebracht naar mijn kamer. In totaal was ik dus dik 8 uur weggeweest. Toen ik een beetje bij kwam zag ik allemaal slangen en katheters zitten. Na 2 dagen was ik inmiddels al verlost van 2 wonddrains en had ik alleen nog de pijnpomp in mijn rug, de blaaskatheter en een infuus in mijn lichaam.

Op maandag 23 november mocht ook de pijnpomp uit mijn rug gehaald worden. Ik was bang dat dit veel pijn zou doen, maar gelukkig voelde ik hier nauwelijks iets van. ’s Morgens heb ik even op de bedrand kunnen zitten. Dat ging vrij goed, maar zo gauw ik wat verder weg keek begon alles te draaien. Ik ben toen ook maar weer gauw gaan liggen. Om ongeveer 10.00 uur kwamen de artsen kijken hoe het met me ging. Het viel ze op dat ik nauwelijks urine produceerde en dat mijn bloeddruk niet bepaald aan de hoge kant was. Om uit te sluiten dat er iets met mijn nieren was, werd ik naar een afdeling gebracht waar mijn nierfunctie gecontroleerd kon worden. Eenmaal daar aangekomen werd ik op een smalle tafel gelegd en begon het onderzoek.
Vanwege de pijn kon ik moeilijk gestrekt liggen en hoopte ik dat alles zo snel mogelijk achter de rug was. Ik heb dat ook gelijk tegen de verpleegster gezegd. Jammer genoeg werd dit volgens mij niet helemaal begrepen en nam alles bij elkaar zo’n anderhalf uur in beslag. Toen alles eenmaal klaar was werd ik weer via een plank in mijn bed geschoven. Een klusje dat waarschijnlijk niet al te vaak gebeurd want nadat eerst de infuusdraad achter het bed bleef hangen liet de verpleging daarna ook nog de katheterzak op de grond vallen zodat deze helemaal op spanning stond…aaaah.

Eenmaal terug op de kamer ben ik gaan slapen en heb ik ook ’s nachts prima geslapen. Wel heb ik nog twee keer om een Morfinespuit gevraagd omdat ik door de pijn toch niet in slaap kon komen. De volgende dag mocht eindelijk de blaaskatheter eruit. Mijn nieren hadden door de lage bloeddruk namelijk een flinke tik gehad, maar na een paar dagen werkten ze gelukkig toch weer prima. Het enige dat nu nog in mijn lichaam zat was het infuus. Doordat het infuus vrij ver onderaan mijn arm zat had ik hier best wat last van. Ook had ik het gevoel dat, het bloedvat waar het infuus in zat, een beetje aan het ontsteken was. Volgens de verpleegster zat het infuus goed en hoefde ik me geen zorgen te maken.
Na een nacht slapen werd ik gelukkig steeds mobieler. Ik kon onder begeleiding douchen en met behulp van een rollator kon ik kleine stukjes wandelen. Toch kwam er nog een tegenslag. Het vermoeden van een ontstoken bloedvat werd bevestigd. Na lang zeuren werd het infuus eruit gehaald en toen was gelijk te zien dat mijn hele onderarm dik was en het bloedvat inderdaad ontstoken was. Hierdoor kreeg ik ook koorts en heb ik zo goed als de hele dag in bed doorgebracht.
Het eten ging ook nog steeds erg moeizaam. Ik kon meestal maar een paar kleine hapjes op en had dan al gelijk het gevoel dat ik vol zat. Het leek op de een of andere manier maar niet te zakken.

Ondanks de wat hoge temperatuur en slechte eetlust mocht ik op zaterdag 28 november weer richting huis. Hopelijk kon ik in mijn eigen vertrouwde omgeving toch wat sneller opknappen. Helaas bleek dit niet zo te zijn. Vanaf dag 1 had ik last van opkomend maagzuur. In eerste instantie kreeg ik dit alleen als ik lag. Later had ik hier de hele dag last van. Ik kon geen vaste dingen meer eten en ook na een kommetje vla had ik op een gegeven moment een uur last.

Op woensdag 2 december werd ik om 8.50 uur weer verwacht in het Radboud ziekenhuis. Ik zou namelijk de uitslag krijgen van het onderzochte weggehaalde weefsel.
Ik kreeg te horen dat alle lymfeklieren geen kwaadaardig tumorweefsel bevatten, dus dat betekende dat ik eindelijk “schoon” was. Er waren een paar vergrootte en normale lymfeklieren weggehaald. In één lymfeklier werd een Matuur Teratoom aangetroffen. Dat is een tumor die door de chemo goedaardig geworden is en bestaat uit gedifferentieerde weefsels als huid, tanden, spieren, haar en zenuwen. De arts vertelde dat zo’n tumor binnen een aantal jaren zo groot kon worden dat deze niet meer operatief te verwijderen is. Gelukkig dat deze tumor dus ook verwijderd is en ik mezelf hier geen zorgen meer om hoeft te maken.

Ondanks het goede nieuws kon ik niet blij zijn. Ik kreeg steeds meer last van het opkomend maagzuur en ik had de hele dag het gevoel dat ik moest overgeven. De dokter zag dat het niet goed ging en liet voor de zekerheid bloed prikken. Na het prikken werden er nog 2 longfoto’s en zelfs een CT scan gemaakt. Er bleek vocht bij mijn longen te zitten en er werd gedacht aan een longembolie. Na een aantal uren van onderzoek bleek dat gelukkig niet het geval, maar was het wel noodzakelijk dat ik wederom opgenomen werd om alles in de gaten te houden.

Hoe later het werd, hoe meer pijn ik kreeg. Ondanks de medicijnen bleef de pijn aanhouden totdat deze niet meer te harden was. Rond 19.00 uur deed het zoveel pijn dat ik niet wist waar ik het moest zoeken. Trillend lag ik in bed. Ik vroeg de verpleegster of er niets tegen de pijn was. Ik had mijn vraag nauwelijks gesteld of ik begon over te geven. Na drie keer overgeven was de druk weg en voelde ik me wat beter. ’s Avonds heb ik nog televisie gekeken en ben daarna gaan slapen. Toen ik ’s ochtends wakker werd voelde ik me goed. Om 10.00 uur kwamen de artsen kijken hoe het ging. Ik vertelde het verhaal en zei dat ik naar huis wilde. Dat was in principe geen probleem, maar ze wilden wel zeker weten dat ik wat kon eten en dat ook binnen kon houden.

Ik heb ’s ochtends een bakje vla gegeten en ’s middags 2 beschuitjes en dat ging prima. Ik had zelfs geen last van maagzuur, dus mocht ik ’s middags gelukkig weer naar huis. Eindelijk mocht ik weer naar huis en eindelijk kon ik blij zijn…Ik ben schoon!

Leave a Reply!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *